Zwichnięcie urazowe

Zwichnięcie urazowe – luxatio traumatica, jest to całkowita, trwała lub chwilowa, utrata kontaktu powierzchni stawowych na skutek ich przemieszczenia się względem siebie, pod wpływem siły działającego urazu. Częściowa utrata kontaktu powierzchni stawowych nazywa się nadwichnięciem (subluxatio). W następstwie urazowego zwichnięcia dochodzi zawsze do uszkodzenia torebki stawowej, więzadeł, chrząstki i niejednokrotnie struktur wewnątrzstawowych; zwichnięciu z reguły towarzyszą rozległe krwiaki śród stawowe, które przez rozerwaną torebkę przedostają sie do sąsiednich przestrzeni międzymięśniowych.

Przemieszczające się nasady kostne mogą też uszkadzać pnie pobliskich nerwów i naczyń oraz brzuścce i ścięgna mięśni tworząc zwichnięcia powikłane (luxationes complicatae); do nich zalicza się także zwichnięcie otwarte (luxatio aperta), w którym jama stawowa uzyskuje bezpośredni kontakt ze środowiskiem.

Zwichnięcia stawów mogą być także powikłane złamaniami nasad kości tworzących powierzchnie stawowe.

W obrębie kończyn kierunek zwichnięcia i nadwichnięcia określa się zawsze na podstawie kierunku przemieszczenia się obwodowej powierzchni stawowej. W obrębie szkieletu osiowego – odwrotnie.

Objawami tak nadwichnięcia jak też zwichnięcia są: ból, przymusowe ułożenie kończyny, zniekształcenie okolicy stawu, obrzęk, zasinienie oraz ograniczenie lub zniesienie ruchów czynnych.

Wśród badań dodatkowych największe znaczenie ma badanie radiologiczne.

Leczenie polega na możliwie wczesnym anatomicznym nastawieniu przemieszczonych końców stawowych (repositio) w znieczuleniu znoszącym ból i napięcie mięśni. Następnie unieruchamia się staw w pełnym opatrunku lub podłużniku gipsowym na czas niezbędny do wygojenia aparatu więzadłowo-torebkowego (3-10 tyg.). Pominięcie lub nieprawidłowe unieruchomienie są przyczynami zwichnięć nawykowych (luxationes habituales).

W nieodprowadzonym zwichnięciu dochodzi po 2-3 tyg. od urazu do wypełnienia jamy stawowej ziarniną zbliznowacenia i obkurczenia się torebki stawowej i więzadeł oraz do przykurczu mięśni otaczających uszkodzony staw, co tworzy obraz zwichnięcia zastarzałego (luxatio inveterata), które wymaga leczenia operacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *