Zwichnięcia urazowe stawu biodrowego – cz.2

Zwichnięcie powinno być nastawione tak szybko, jak tylko jest to możliwe. W głębokim znieczuleniu ogólnym znoszącym ból oraz silne napięcie mięśniowe, w ułożeniu chorego na podłoże zginamy kończynę w stawie biodrowym i kolanowym do kąta 90°. Następnie asystent trzyma oburącz miednicę wykonując w ten sposób kontrwyciąg, podczas gdy operator stosuje silny wyciąg wzdłuż długiej osi uda, wykonując równocześnie nieznaczne ruchy obrotowe kończyną. W razie braku efektu, udo trzeba nieznacznie odwieść i skręcić na zewnątrz /zwichnięcie przednie/. Nastawieniu towarzyszy charakterystyczne przeskoczenie głowy ponad krawędzią panewki. Po nastawieniu kończynę ustawia się w pozycji czynnościowej, unieruchamiając ją w opatrunku gipsowym na okres 6-8 tygodni. Wynik nastawienia należy zawsze potwierdzić wykonaniem zdjęcia rentgenowskiego.

Po zdjęciu gipsu stosuje się ćwiczenia usprawniające w odciążeniu kończyny przez dalsze 6 tygodni. Jeżeli radiologiczna kontrola stawu nie ujawnia objawów martwicy kości udowej, po 6 miesiącach można zezwolić choremu na obciążenie kończyny.

W przypadkach zwichnięć kulszowych i biodrowych ze złamaniami tylnej krawędzi panewki lub głowy kości udowej konieczne jest leczenie operacyjne.

Do wczesnych powikłań zwichnięć należy uszkodzenie nerwu kulszowego, a do odległych martwica kości udowej i zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *