Zwichnięcia kręgosłupa

Nie powikłane złamaniem są stosunkowo rzadkie i dotyczą przeważnie odcinka szyjnego, wyjątkowo lędźwiowego kręgosłupa. Częściej spotyka się zwichnięcia towarzyszące ciężkim, niestabilnym urazom kręgosłupa ze złamaniem trzonów, łuków i wyrostków stawowych.

Samotne zwichnięcia, najczęściej na poziomie C5-C6, powstają w wyniku gwałtownego skręcenia lub zgięcia na skutek działania sił bezwładności, np. podczas wypadków komunikacyjnych.

Jednostronne zwichnięcie kręgów szyjnych powstaje w wyniku działania mechanizmu skrętnego i, poza bolesnością szyi, powoduje tymczasowe ustawienie głowy w zgięciu, pochyleniu i skręceniu w kierunku stawu nieuszkodzonego. Próba wyprostowania szyi jest bardzo bolesna i wywołuje odruchy obronne.

Obustronne zwichnięcie kręgów szyjnych powstaje w wyniku działania mechanizmu zgięciowego i poza bolesnością stwierdza się pochylenie głowy do przodu, a na poziomie zwichnięcia wyczuwa się diastazę wyrostków kolczystych. Przy tym mogą być przerwane więzadła stawowe, żółte i międzykolcowe. Zwichnięciom tego rodzaju towarzyszą zazwyczaj zaburzenia neurologiczne, a jeśli szczęśliwie ich nie ma badanie i postępowanie musi być niezwykle ostrożne i delikatne, aby nie spowodowało uszkodzeń w obrębie zagrożonego rdzenia kręgowego.

Zwichnięcie górnych kręgów szyjnych towarzyszy najczęściej urazom głowy i – ze względu na rdzeń przedłużony – stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *