Zrzeszotnienie kości

Bezpośrednie rozpoznanie zrzeszotnienia kości umożliwia badanie histomorfotyczne materiału kostnego pobranego za pomocą biopsji. Współczesna diagnostyka wykorzystuje różne metody badań (laboratoryjne, rentgenowskie, radioizotopowe, ultradźwięki, rezonans magnetyczny), które pozwalają wykazać osteoporozę w sposób pośredni na podstawie wyników jakościowych i ilościowych. W praktyce klinicznej stosuje się densytometryczne oznaczenie masy kostnej szkieletu na drodze absorpcjometrii wiązki fotonów o jednolitej energii (SPA – single photon absorbtiometry), absorpcjometrii wiązek promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach (DEXA – dual energy x-ray absorbtiometry) i ilościowej tomografii komputerowej (QCT- quantitative computed tomography).

Budowa i właściwości fizyczne kości przystosowały się do zadań podporowych szkieletu, czynności mięśni i ochrony ważnych dla życia narządów. W okresie wzrostu w kościach długich odbywa się wzrost na długość przez rozplem komórek chrzęstnych w okolicy chrząstek nasadowych. Poszczególne chrząstki nie biorą równomiernego udziału we wzroście kończyny. I tak długość kości udowej w 70%, a kości piszczelowej w 55 % zależy od chrząstek nasadowych w okolicy stawu kolanowego. Na grubość wzrasta kość przez odkładanie się nowych warstw kości od okostnej i poprzez przebudowę struktury wewnętrznej (wzrost przez apozycję).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *