Zrost kości

Zrost kości w wadliwym ustawieniu odłamów powoduje przemieszczenie przyczepów mięśniowych i zniekształcenie powierzchni stawowych, co obniża biomechaniczą sprawność narządów ruchu i jest podstawową przyczyną przedwczesnego rozwoju choroby zwyrodnieniowej.

Zrost opóźniony (consolidatio retardata) polega na przedłużonym procesie zrastania się kości. Może być następstwem niedostatecznego nastawienia odłamów (interpozycją tkanek miękkich, nadmiernym rozciągnięciem końców kostnych na wyciągu), niedostatecznego unieruchomienia, zaburzeń krążenia i zakażenia. Klinicznie manifestuje się obrzękiem, bolesnością uciskową i opukową oraz ruchomością o typie sprężynowania.

Brak zrostu – staw rzekomy (pseudoarthrosis) powstaje w następstwie wyczerpania się biologicznych sił naprawczych organizmu i odznacza się niebolesną ruchomością w miejscu dawnego złamania. W badaniu radiologicznym stwierdza się przetrwałą i zazwyczaj poszerzoną szczelinę dawnego złamania, nadmierne zagęszczenie struktury kostnej końców odłamów połączone z zarośnięciem jamy szpikowej oraz rozrzedzenie struktury kostnej obwodowego odłamu.

Wyróżnia się stawy rzekome biologicznie czynne (witalne czyli waskularne) z dobrym ukrwieniem i żywotnymi końcami odłamów kostnych oraz stawy rzekome biologicznie nieczynne (awitalne czyli awaskularne) ze złym lub zupełnie nieobecnym ukrwieniem końców odłamów.

Stawy rzekome leczy się operacyjnie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *