Złamanie przeciążeniowe – cz.2

Przykładem złamania przeciążeniowego z mechanizmu bezpośredniego jest kręgoszczelina międzywyrostkowa (spondylolysis isthmica), czyli uszkodzenie cieśni łuku kręgowego, najczęściej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, przez wyrostki stawowe sąsiadujących kręgów, zwierające się na podobieństwo ostrzy kleszczy.

W obrazie radiologicznym cieśń łuku jest wydłużona i zagęszczona, początkowo zwężona a potem przerwana, o nierównych i „postrzępionych” brzegach.

Przerwanie ciągłości łuku kręgowego prowadzi do powstania kręgozmyku prawdziwego (spondylolysthesis). W następstwie „ześlizgiwania” się trzonów kręgów po sobie dochodzi do napinania się korzeni na tylnej krawędzi trzonu kręgu położonego poniżej miejsca ześlizgu oraz do ucisku korzeni i nerwów rdzeniowych w kanale lub otworach między kręgowych, przez powstające blizny łącznotkankowe i powstały ruchomy łuk kręgu. Pojawiają się objawy zespołu ciasnoty kanału kręgowego.

Obecność kręgoszczeliny, o ile nie powoduje powstania nadmiernych odczynów naprawczych (obfita kostnina i blizna łącznotkankowa) mających ustabilizować uszkodzoną węzinę łuku i wywierających przez to ucisk na elementy nerwowe leżące w pobliżu, jest bezobjawowa. Jednakże, w połączeniu z zazwyczaj nadmierną i utrwaloną lordozą odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, również sama kręgoszczelina może być przyczyną objawów korzeniowych.

Bezobjawowa kręgoszczelina zawsze wymaga odciążenia; w przypadku zespołów uciskowych, powodujących objawy ubytkowe ze strony korzeni splotu lędźwiowego, należy wykonać ich odbarczenie, a ewentualne współistniejący kręgozmyk ustabilizować, wykonując połączenie międzytrzonowe.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *