Złamanie przeciążeniowe – cz.1

Złamanie przeciążeniowe – fractura hyperponotica, jest powolnym złamaniem dotyczącym pierwotnie zdrowej kości, powstałym w następstwie jej „zmęczenia” długotrwale sumującymi się mikrourazami, łącznie przekraczającymi granice jej biologicznej i mechanicznej wytrzymałości.

Występuje przede wszystkim u ludzi młodych, prowadzących bardzo aktywny tryb życia i narażonych, zwłaszcza bez odpowiedniego wcześniejszego przygotowania, na niezwykle męczące marsze, biegi lub inne zajęcia tego typu. Dotyczy najczęściej szyjki II (czasem też III i IV) kości śródstopia lub kości goleni; w około 4% przypadków także szyjki kości udowej.

Przeciążeniowe złamania kości obciążanych w akcie chodu noszą także nazwę złamań marszowych (fracturae pedestrum).

Klinicznie charakteryzują się stopniowo narastającymi w czasie obciążania kończyny a ustępującymi po jej odciążeniu, dolegliwościami bólowymi, miernym obrzękiem oraz bolesnością uciskową i opukową chorej okolicy. W obrazie radiologicznym nie stwierdza się przemieszczenia odłamów, a szczelina przełomu kości na zdjęciu przeglądowym może być nawet niedostrzegalna; w miejscu chorobowo zmienionym dominuje obraz zagęszczenia utkania: zarówno wewnątrz- jak i zewnątrzkostnego (obfita kostnina, odczyny okostnowe).

Leczenie polega przede wszystkim na odciążeniu.

Złamania przeciążeniowe mogą powstać także w wyniku nakładających się mikrourazów z mechanizmu bezpośredniego lub z pociągania.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *