Złamanie panewki stawu biodrowego – cz.2

Do złamań dna panewki tych dochodzi przy silnych urazach bezpośrednich okolicy krętarza lub pośrednich poprzez kość udową, ustawioną w lekkim zgięciu i odwiedzeniu. W zależności od siły urazu , dno panewki ulega pęknięciu poprzecznemu lub złamaniu wieloodłamowemu z przemieszczeniem głowy kości udowej do wnętrza miednicy, czyli tzw. zwichnięciem centralnym stawu biodrowego. Zdarza się to przeważnie u ludzi w wieku 20 – 40 lat, u których szyjka kości udowej wytrzymuje siłę łamiącą panewkę.

Objawy ogólne i miejscowe są zależne od ciężkości uszkodzenia. Badaniem ortopedycznym stwierdza się bolesność stawu biodrowego, wzmagającą się przy każdym ruchu, niemożność stania i chodzenia, a nawet siedzenia, brak uwypuklenia w okolicy

krętarza dużego i skrócenia względnej długości kończyny, ustawionej zwykle w lekkim odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej.

W zależności od przemieszczenia głowy kości udowej w obrazie rtg, złamania tego rodzaju dzielimy na 3 stopnie:

1° – złamanie dna panewki bez zagłębienia się do głowy kości udowej

II° – złamanie dna panewki z wyraźnym przemieszczeniem, aż po równik głowy w głąb stawu biodrowego III° – złamanie dna panewki ze zwichnięciem centralnym głowy poza równik do wnętrza miednicy Leczenie złamań panewki polega na możliwie anatomicznym nastawieniu złamań i szybkim podjęciu ćwiczeń w obciążeniu.

Złamania 1° leczy się jedynie leżeniem w łóżku przez okres 6-8 tygodni, z zastosowaniem obciążenia stawu za pomocą wyciągu pośredniego za kończynę dolną i obciążeniem ciężarem 4 kg. Na pełne obciążanie kończyny zezwala się dopiero po 3 miesiącach od chwili wypadku, kiedy można oczekiwać już pełnego zrostu złamania.

Złamania II° i III° wymagają leczenia bardziej aktywnego, aby zapobiec wystąpieniu w późniejszym okresie jałowej martwicy głowy kości udowej. Należy jak najszybciej odprowadzić zwichniętą głowę kości udowej i nastawić przemieszczone odłamy.

Sposoby nastawienia zwichnięć i złamań można podzielić na jednoczasowe i stopniowe.

Jednoczasowe nastawienie wykonuje się na stole operacyjnym w głębokim znieczuleniu ogólnym. Za pomocą klamry wyciągu bezpośredniego, założonego na kłykcie kości udowej dokonuje się silnej trakcji podłużnej w osi kończyny dolnej, ustawionej w odwiedzeniu. Równocześnie za pomocą prześcieradła owiniętego dookoła górnej części uda, stosuje się wyciąg boczny. Sposób ten grozi dodatkowym uszkodzeniem głowy kości udowej i dlatego bardziej polecana jest metoda druga – nastawienie stopniowe. U chorego ułożonego na łóżku ortopedycznym, z lekkim zgieciem i odwiedzeniem w stawach biodrowych, zakłada się wyciąg bezpośredni za kość udową z obciążeniem do 1/5 wagi ciała i wyciąg pośredni boczny z obciążeniem 1/10 wagi ciała.

Jeśli w ciągu 48 godzin zwichnięcie się nie zreponuje, trzeba dokonać nastawienia operacyjnego.

Po operacji utrzymuje się w dalszym ciągu wyciąg bezpośredni z obciążeniem 1/10 wagi ciała. W tym czasie chory wykonuje pierwsze ruchy zginania i prostowania w stawie biodrowym. Na chodzenie o kulach bez obciążenia stawu zezwala się w 8 – 10 tygodniu pooperacyjnym, a na chodzenie z pełnym obciążeniem stawu biodrowego dopiero po 4 – 6 miesiącach. Zbyt wczesne chodzenie może przyspieszyć rozwój zmian zwyrodnieniowych stawu.

W przypadkach dużych zmian zniekształcających biodra, w jałowej martwicy głowy kości udowej i przy dużych trudnościach w chodzeniu zachodzi konieczność operacyjnego usztywnienia stawu lub, u ludzi starszych, endoprotezoplastyki stawu biodrowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *