Złamanie kręgosłupa – cz.3

W złamaniach stabilnych odcinka piersiowo-lędźwiowego stosuje się leczenie czynnościowe. Polega na wykonywaniu przez chorego ćwiczeń izometrycznych a następnie izotonicznych mięśni grzbietu i brzucha w przymusowej pozycji leżącej na równym podłożu, a po upływie około 2 tygodni – na spionizowaniu pacjenta zaopatrzonego uprzednio w gorset ortopedyczny Jewetta. Przy złamaniach od Th, do Th6 obowiązuje unieruchomienie w gorsecie z podparciem pod potylicę i żuchwę, a przy złamaniach na poziomie l4 i l5 niski gorset z oparciem nad wyrostkiem mieczykowatym i spojeniem łonowym. Noszenie gorsetu zaleca się w zależności od wieku chorego i stopnia zgniecenia kręgu na czas od 4 do 6 miesięcy.

W złamaniach niestabilnych, ale bez objawów neurologicznych po dokonaniu nastawienia złamania stosuje się gorsety gipsowe.

Złamania obu pierwszych kręgów szyjnych a także złamania innych kręgów z objawami ucisku na rdzeń lub korzenie nerwowe kwalifikują się do leczenia operacyjnego, możliwie w trybie doraźnym. Wykonuje się wówczas odbarczenie rdzenia i korzeni oraz wewnętrzne unieruchomienie złamania łącznikami metalowymi z jednoczesnym usztywnienieniem przy użyciu przeszczepów kostnych uszkodzonego odcinka kręgosłupa (spondylodesis).

Złamanie, zwichnięcie lub zranienie kręgosłupa może spowodować różnego stopnia obrażenia rdzenia: wstrząśnienie (commotio),stłuczenie (contusio), zranienie (laceratio), ucisk (compressio), bądź nawet przerwanie ciągłości (dialysis).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *