Złamanie kręgosłupa – cz.2

W złamaniu kręgosłupa przeważa samoistny ból, często opasujący i promieniujący do kończyn lub brzucha czy klatki piersiowej. Towarzyszy mu silne, bólowe ograniczenie ruchów i wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych. Stwierdza się bolesność dotykową uciskową i opukową uszkodzonego obszaru kręgosłupa z dodatnim objawem szczytowym, a w złamaniach zgięciowo-zgnieceniowych niekiedy wystawanie ku tyłowi jednego z wyrostków kolczystych.

U pacjentów ze złamaniem kręgosłupa zawsze należy przeprowadzić badanie neurologiczne w celu określenia rodzaju i stopnia uszkodzenia rdzenia lub korzeni nerwowych, co jest szczególnie istotne przy podejrzeniu istnienia złamania niestabilnego.

Badania radiologiczne wykonuje się w więcej niż dwóch płaszczyznach, uzupełniając przeglądowe zdjęcia rentgenowskie zdjęciami celowanymi, skośnymi oraz czynnościowymi w zgięciu i wyproście. W ostatnich latach duże usługi oddaje tomografia komputerowa, choć rzeczywisty przełom w diagnostyce obrazowej uszkodzeń kręgosłupa przyniesie dopiero szersze zastosowanie magnetycznego rezonansu jądrowego.

W złamaniach stabilnych, nawet przy znacznym obniżeniu trzonu kręgu prowadzi się leczenie nieoperacyjne.

W złamaniach w części szyjnej, po wstępnym rozprężeniu zmiażdżonego kręgu na wyciągu szkieletowym za klamrę Crutchfield’a, zakłada się gorset gipsowy typu Minerwa na okres około 4 miesięcy.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *