Złamanie kręgosłupa – cz.1

Złamanie kręgosłupa – fractura columnae vertebralis, dotyczyć może wszystkich jego odcinków, a w każdym z nich dowolnych części kręgów. Ze względu na złożoną odcinkową budowę kręgosłupa, niezmiernie ściśle wiążącą zadania statyczne i dynamiczne, pod wpływem obciążeń przekraczających istniejącą wytrzymałość mechaniczną rzadko powstają odosobnione uszkodzenia pojedynczych jego części; zazwyczaj tworzą one trudne do zróżnicowania zespoły pourazowe. Stan połączeń poszczególnych kręgów zapewnia ich zwartość i jest podstawą budowy i czynności kręgosłupa.

Złamania kręgosłupa powstają z urazu pośredniego i bezpośredniego oraz dzielą się na złamania zwarte (stabilne – fracturae stabiles) i z brakiem zwartości (niestabilne – fracturae instabiles).

Odosobnione złamania trzonów kręgów w następstwie nadmiernego i gwałtownego zgięcia (mechanizm zgięciowo-zgnieceniowy) zmieniają wprawdzie kątowe ustawienie kręgosłupa, ale nie wpływają na zwartość stawów międzykręgowych. Złamania te są stabilne i najczęściej dotyczą okolic szczytów fizjologicznych wygięć kręgosłupa; w części szyjnej C5 -C6, a w części piersiowo-lędźwiowej Thl2 – L1.

Przerwanie więzadła międzykolcowego, uszkodzenie zespołu torebkowo-więzadłowego stawów międzykręgowych i krążka międzykręgowego -powodują brak zwartości kręgosłupa. Złamanie trzonu kręgowego z uszkodzeniem wyżej wymienionych struktur jest złamaniem niestabilnym; powstaje z mechanizmu zgięciowego, zgięciowo-skrętnego, a niekiedy z wyprostnego.

Kolejnymi, ale już nieczęstymi, złamaniami z mechanizmu pośredniego są złamania wyrostków poprzecznych, będące typowym przykładem złamań z oderwania.

Złamania z mechanizmu bezpośredniego są w obrębie kręgosłupa rzadkością i dotyczą zazwyczaj wyrostków kolczystych; powstają w następstwie uderzenia spadającym przedmiotem lub upadku na grzbiet.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *