Złamanie kości promieniowej (złamanie Collesa)

Złamanie dalszej nasady kości promieniowej określane powszechnie złamaniem kości promieniowej w miejscu typowym lub złamaniem Colles’a (fractura radii loco typico seu fractura Collesi) powstaje w następstwie upadku z własnej wysokości na wyprostowaną rękę. Pod wpływem siły uderzenia oraz w następstwie zadziałania siły mięśnia ramienno-promieniowego odłam obwodowy przemieszcza się w kierunku grzbietowym, odchyla w stronę promieniową i ulega odwróceniu, wklinowując się jednocześnie w odłam bliższy.

Złamanie kości promieniowej bywa złamaniem stawowym i często towarzyszy mu złamanie wyrostka rylcowatego kości łokciowej. Leczenie złamania prowadzi się zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami. W znieczuleniu nasiękowym lub przewodowym (lepiej) dokonuje się nastawienia odłamów przez ich rozklinowanie z jednoczesnym zginaniem, odchylaniem łokciowym i nawracaniem ręki. W złamaniach dwuodłamowych (stabilnych) unieruchomienie w opatrunku gipsowym obejmuje przedramię i rękę do poziomu głów kości śródręcza. W złamaniach wielo-odłamowych (niestabilnych) unieruchomienie sięga ramienia i obejmuje paliczek podstawny kciuka. Czas unieruchomienia zależnie od wieku i charakteru złamania wynosi od 4 do 8 tygodni; w tym okresie należy prowadzić ćwiczenia palców ręki, ćwiczenia barku i o ile to możliwe stawu łokciowego. Usprawnianie poprawia warunki krążenia na obwodzie kończyny, chroni przed obrzękiem i utrzymuje jej sprawność.

Złamanie dalszej nasady kości promieniowej po upadku na rękę zgiętą (złamanie Smith’a) występuje rzadko. W przeciwieństwie do złamania Colles’a odłam obwodowy przemieszcza się w kierunku dłoniowym, odchyla promieniowo i nawraca. Złamanie zazwyczaj jest niestabilne. Po nastawieniu odłamów rękę unieruchamia się w wyproście, odchyleniu łokciowym i odwróceniu. Opatrunek gipsowy zawsze obejmuje ramię, przedramię i rękę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *