Złamanie – cz.4

Dla stworzenia warunków do odzyskania przez szkielet zdolności podpórczej po zakończeniu procesu leczenia, konieczne jest nastawienie odłamów kości w anatomicznym lub zbliżonym do anatomicznego ustawieniu, ich wzajemne unieruchomienie do czasu powstania zrostu kostnego oraz rozpoczęcie w porę usprawniania leczniczego.

Klasyczny sposób postępowania składa się zatem z: a) nastawienia ręcznego – zastosowanie wyciągu osiowego, ustawienie odłamu obwodowego w osi odłamu dogłowowego, zniesienie przemieszczeń na długość, do boku i obrotowego; b) założenia, zgodnie z zasadami Pott’a, zewnętrznego unieruchomienia obejmującego co najmniej dwa sąsiednie stawy w domodelowanym, bezpodściółkowym lub podściółkowym opatrunku gipsowym (immobilisatio gypsea) i nieprzerwanym utrzymaniu go do czasu uzyskania zrostu kostnego; c) podjęcia usprawniania: wstępnego – od momentu ustąpienia dolegliwości bólowych po nastawieniu złamania; pełnego – po zdjęciu opatrunku gipsowego i stwierdzeniu istnienia mocnego zrostu odłamów kostnych, a następnie kontynuowaniu go, aż do uzyskania całkowitej sprawności kończyny.

Powyższy sposób postępowania ulega, oczywiście, niezbędnym zmianom zależnie od rodzaju i umiejscowienia złamania. I tak w przypadku niemożności dokonania jednoczasowego rozklinowania odłamów złamania, albo niemożności utrzymania osiągniętego już nastawienia, stosuje się wyciągi szkieletowe. Natomiast w razie braku możliwości uzyskania j kontaktu końców odłamów i podejrzenia wstawienia się (interpositio) pomiędzy nie części mięśni, strzępów okostnej, ścięgien lub pni naczyniowych albo nerwowych, nastawienia dokonuje się na drodze operacyjnej wraz z jednoczesnym połączeniem odłamów za pomocą metalowych wkrętów, płytek, gwoździ śród szpikowych czy nawet pętli drutu. W razie potrzeby stosuje się dodatkowe unieruchomienie zewnętrzne w opatrunku gipsowym.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *