Złamania w wieku starczym – cz.2

W związku z wiekiem, u osób dorosłych nie ma bardzo istotnych różnic w mechanizmach złamań, to jednak u ludzi starych złamania patologiczne występują w znacznie większym odsetku niż u młodych dorosłych. Spowodowane jest to zwykle wieloletnim już przebiegiem chorób przemiany materii, większą częstością występowania nowotworów tkanek miękkich a co za tym idzie ich przerzutów do kości oraz postępującą wraz z wiekiem utratą substancji mineralnych całego kośćca (osteoporosis senilis). Na to ostatnie zjawisko narażone są zwłaszcza kobiety w okresie pomiesiączkowym (osteoporosis postclimacterica), gdy spada poziom hormonów anabolicznych i hamowany jest przyrost nowej tkanki kostnej przy zachowanej fizjologicznej jej utracie. Objawia się ono natężonym zrzeszotnieniem kości cechujących się bardzo czynną przebudową (trzony kręgów i miednica), występowaniem silnych bólów, szczególnie kręgosłupa, a często mnogimi, samoistnymi złamaniami trzonów kręgów.

Także epidemiologia złamań urazowych u ludzi starych jest nieco odmienna; mało sprawni łatwo stają się ofiarami następstw upadków z własnej wysokości na podłoże powodujących najczęściej złamania; dalszej nasady kości promieniowej, złamania szyjki chirurgicznej kości ramiennej oraz bliższego końca kości udowej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *