Złamania w wieku starczym – cz.1

Złamania w wieku starczym. Zmniejszona sprawność układu nerwowo-mięśniowego, obniżone: zdolność do postrzegania i krytycyzm, wydolność układów krążenia i oddychania w połączeniu ze spadkiem elastyczności i wytrzymałości mechanicznej układu kostno-stawowego -są przyczynami dla których ludzie starzy, częściej ulegają wypadkom, a następstwa błachych, zdawać by się mogło urazów, stanowią nieraz bezpośrednie zagrożenie dla ich życia.

Chorzy w wieku starczym bardzo źle znoszą unieruchomienie w opatrunku gipsowym bądź przymusowy pobyt w łóżku, dlatego możliwość przeprowadzenia operacyjnego leczenia złamania kości posiadać może szczególną wartość. Jednak starzy pacjenci wymagają specjalnej troski w okresie zarówno przed- jak i pooperacyjnym oraz odpowiedniego przygotowania do samego zabiegu. Polega ono na jak najszybszym przeprowadzeniu chorego przez kataboliczny okres pourazowy (walka ze wstrząsem bólowym, wyrównanie objętości krwi krążącej i niedoborów płynu pozakomórkowego, usunięcie kwasicy metabolicznej, niedoboru sodu i nadmiaru potasu, zahamowanie glikoneogenezy i poprawienie bilansu azotowego) i osiągnięciu okresu równęwagi przemian ustrojowych. Pomocne są także ćwiczenia ruchowe ogólne i oddechowe oraz oddziaływania psychoterapeutyczne obniżające lęk pacjentów.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *