Złamania w wieku dziecięcym – cz.1

Złamania w wieku dziecięcym. Najczęstszymi przyczynami złamań kości u dzieci są: upadek na poziomie ziemi (ponad 55%) albo upadek z wysokości (około 28%), przy czym najczęściej złamaniu ulegają kości przedramienia (ponad 35%) oraz obojczyk (ponad 21%). Około 35% wszystkich złamań u dzieci powstaje pomiędzy 7 a 10 rokiem życia.

W odróżnieniu od dorosłych z całkowicie dojrzałym kośćcem rozwój układu kostnego dziecka nie jest jeszcze zakończony, a w jego strukturze przeważa tkanka chrzęstna nadająca mu dużą elastyczność i sprężystość. Trzony kośd długich na skutek przewagi składników mineralnych są sztywniejsze, ale i bardziej kruche od okolic nasadowych. Tym tłumaczy się fakt, że u małych dzieci łatwiej ulega złamaniu trzon niż okolica nasadowa (poza tym chrząstka nasadowa częściowo pochłania energię urazu działającego wzdłuż długiej osi kości).

Okolice przynasadowe kości są obficie unaczynione a okostna, zwłaszcza pokrywająca trzony kości, gruba i również bogato ukrwiona. Złamania zgnieceniowe częstokroć są złamaniami podokostnowymi (fracturae subperiostales) i przybierają postać tzw. złamania typu zielonej gałązki (fractura sicut rami viridis), z zachowaną ciągłością okostnej, nie zapobiegającej jednak kątowym przemieszczeniom odłamów.

Charakterystyczne wyłącznie dla wieku dziecięcego jest urazowe uszkodzenie chrząstki nasadowej. W następstwie odpowiednio silnego urazuokolicy końca stawowego kości długiej następuje zazwyczaj oddzielenie się nasady od przynasady, przebiegające przez obszar chrząstki wzrostowej, czyli złuszczenie nasady (epiphyseolisis). Dochodzi do niego łatwiej niż do zwichnięcia stawu, gdyż chrzęstne połączenie nasady i przynasady pokryte jest jedynie okostną a końce stawowe kości zamkni ęte są w o wiele bardziej wytrzymałej mechanicznie torebce stawowej.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *