Złamania szyjki kości udowej – cz.1

Złamania szyjki kości udowej występują najczęściej u ludzi starszych stanowiąc po 70 roku życia 1/3 wszelkich złamań. W wieku nietypowym dla ich występowania należy myśleć o możliwości złamania patologicznego lub przeciążeniowego. Najczęściej banalny uraz z mechanizmu pośredniego doprowadza do złamania, które jest wynikiem starczej osteoporozy. Z wielu podziałów złamań kości udowej warto przytoczyć klasyfikację anatomiczną:

1. złamania podgłowowe

2. złamania przezszyjkowe

a. poprzeczne

b.skośne

c. spiralne

3. złamania przez- i przykrętarzowe.

Kolejnym podziałem, istotnym ze względu na rokowanie jest podział złamań podany przez Pauwelsa:

Typ I – linia szpary złamania tworzy z płaszczyzną kąt do 30°. W tym złamaniu istnieją dobre warunki zrostu – siły dociskowe są znacznie większe od sił ścinających.

Typ II – szpara złamania przebiega skośnie a jej kąt pochylenia w stosunku do linii poziomej nie przekracza 60°. Siły dociskowe i ścinające się są mniej więcej równe, a zatem i warunki zrostu gorsze. Typ III – płaszczyzna szpary złamania z płaszczyzną poziomą tworzy kąt większy od 60°. Rokowania w tej grupie złamań jest najgorsze, ponieważ przewaga sił ścinających jest powodem braku zrostu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *