Złamania przezkrętarzowe

Mechanizm urazu i objawy złamania są podobne do opisanych powyżej złamań kości udowej, ponieważ dotyczą ludzi w 7-9 dekadzie życia. Są to złamania pozastawowe, w części gąbczastej i dobrze unaczynionej kości, a więc z dużą skłonnością do samoistnej konsolidacji i wyleczenia.

Leczenie. W leczeniu zachowawczym posługujemy się wyciągiem szkieletowym bezpośrednim za nadkłykcie kości udowej utrzymując kończynę przez okres 8 tygodni w 30° zgięciu i odwiedzeniu oraz w umiarkowanej rotacji wewnętrznej. Wielkość obciążenia sięga 1/7 ciężaru ciała. Dziś, kiedy postęp anestezjologii zmniejszył wyraźnie ryzyko operacyjne stoimy na stanowisku, że złamania przezkrętarzowe u ludzi starych są bezwzględnym wskazaniem do leczenia operacyjnego w jak najkrótszym czasie po wypadku. Polega ono na nastawieniu złamania na stole wyciągowym i mocnym zespoleniu wewnętrznym. Do zespolenia stosuje się różnego rodzaju łączniki metalowe. Są to w większości gwoździe i płytki kątowe jedno lub dwuczęściowe, których jedno ramię wprowadza się do odłamu szyjkowo-głowowego, a drugie przymocowuje do trzonu śrubami. W użyciu znajdują się również kompresyjne śruby biodrowe /Richards/ pozwalające na zespolenie złamania z zastosowaniem docisku. Inną metodą pozwalającą na zespolenie odłamów wiązką 3-4 okrągłych elastycznych prętów, jest metoda wprowadzona przez Endera. Do zalet tego zespolenia należy jego sprężystość, możliwość docisku odłamów i zmniejszenie ramienia momentu działania niekorzystnych sił zginających, które mogą prowadzić do zgięcia lub złamania płytki albo przemieszczenia śrub. Zabieg jest krótkotrwały operuje się poza miejscem złamania, ubytek krwi jest minimalny a ryzyko zakażenia nieznaczne.

Powikłania: do najczęstszych należy pourazowe biodro szpotawe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *