Złamania dalszej nasady kości udowej

Obraz złamania śródstawowego czy dostawowego zależy od ustawienia kończyny w chwili zaistnienia urazu. Ponieważ koślawość jest u większości ludzi zjawiskiem fizjologicznym, dlatego częściej złamaniu ulega kłykieć boczny kości udowej.

Anatomiczne odtworzenie powierzchni stawowej, stanowiące nodstawowy warunek dobrego wyniku leczenia jest często nieosiągalne tak w sposób zachowawczy jak i operacyjny. U młodych chorych ze złamaniami bez przemieszczenia lub w złamaniach oddających się nastawieniu – leczenie czynnościowe pojedynczym czy podwójnym wyciągiem szkieletowym spełnia swoje zadanie doprowadzając do zrostu kostnego.

U chorych starszych cienka warstwa korowa i osteoporoza kości zmuszają do odstąpienia od tej metody. Ostatnia dekada przyniosła szereg technik, które są godne polecenia w tych złamaniach /zespalanie śrubami, płytami w kształcie litery „L” i innymi, drutami Kirschnera – operatio minima itp./. Stosujemy je w sytuacjach kiedy:

1 wyciągiem szkieletowym nie można uzyskać nastawienia,

2. w złamaniach otwartych,

3. z interpozycją tkanek miękich,

4. w złamaniach powikłanych uszkodzeniami naczyniowymi i nerwowymi.

Leczenie tych uszkodzeń jest trudne, a późne rokowania wątpliwe lub złe. Do powikłań pierwotnych należą uszkodzenia naczyń i nerwów a do wtórnych – wadliwy zrost, przykurcz Volkmanna, sztywne kolano.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *