Złamania bliższego odcinka kości udowej – cz.2

Złamania krętarzowe są częstsze od złamań szyjki kości udowej u pacjentów po 7 dekadzie życia. Powstają również w następstwie upadku na twarde podłoże, choć ważką rolę odgrywają siły pociągania przez mięśnie krętarzowo-miedniczne, wyzwalane w chwili upadku przez obrót tułowia wokół ustalonej na podłożu kończyny. Kliniczne objawy złamania są podobne do objawów złamania szyjki kości udowej. Badanie rentgenowskie pozwala wyróżnić złamanie przezkrętarzowe (fracłura pertrochanterica), międzykrętarzowe (fractura intertrochanterica) oraz podkrętarzowe (fractura subtrochanterica) i ocenić stabilność odłamów złamania. Przeważają złamania wieloodłamowe ze szpotawością i obrotem na zewnątrz odłamu obwodowego. Ogólnie złamania okolicy krętarzowej, dobrze ukrwionej, bogatej w kość gąbczastą i otoczonej licznymi mięśniami rokują lepszy zrost samoistny niż złamania szyjki kości udowej. Złamania stabilne u pacjentów wydolnych krążeniowo i oddechowo leczy się czynnościowo na wyciągu bezpośrednim przez okres 6-10 tygodni, zakazując następnie obciążania kończyny przez 4-6 miesięcy. Złamania niestabilne między- i przezkrętarzowe oraz wszystkie złamania podkrętarzowe leczy się operacyjnie. Łączniki metalowe zwykle usuwa się po uzyskaniu zrostu złamanej kości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *