Zespół Sudecka – cz.2

W okresie dystrofii pogarsza się ukrwienie, skóra staje się sina, chłodna i wilgotna, traci uwłosienie, paznokcie kruszą się i pękają. Obrzęki stają się twarde, torebki stawowe ulegają dalszemu włóknieniu, postępują zaniki mięśniowe. Ruchy czynne i bierne w stawach są bardzo bolesne i ograniczone. Występuje nadwrażliwość na zimno. W obrazie rentgenowskim widoczne jest zwiększone odwapnienie i zatarcie budowy beleczkowej śródkościa, co uwypukla obraz konturu i tak już ścieńczonej istoty korowej kości. Jeżeli do około 6 miesiąca po zachorowaniu nie nastąpi poprawa stanu zdrowia pacjenta, choroba Sudeck’a wchodzi w okres trzeci.

Okres zaniku cechuje się nieodwracalnymi zmianami anatomopato-logicznymi. Skóra jest blada, cienka, chłodna i błyszcząca. Wygląd włosów i paznokci oraz ich wzrost są normalne. Mięśnie jeszcze bardziej zanikają obrzęki przeważnie ustępują Stawy ulegają zesztywnieniu, często w wadliwym ustawieniu. Kończyna jest nadmiernie wrażliwa na wszelkie zmiany ciepłoty otoczenia i bolesna podczas próby obciążenia lub wykonania ruchu w stawie. W tym okresie obraz radiologiczny wykazuje zgąbczenie kości i zanik struktury kostnej.

W zapobieganiu pourazowej dystrofii kości na pierwszy plan wysuwa się usuwanie bodźców chorobowych, wyzwalanych w pierwszym okresie po zadziałaniu urazu, poprzez właściwe unieruchomienie i ułożenie kończyny, prawidłowe nastawienie i ustalenie odłamów w przypadkach złamania oraz farmakologiczne znoszenie bólu. Po ustąpieniu dolegliwości należy wykonywać ćwiczenia czynne prowadzone, delikatne masaże i stosować leki p-zapalne, blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (głównie z obszaru układu autonomicznego) oraz ułatwiające odpływ żylny.

Należy podkreślić, że ubytki czynnościowe powstałe w trzecim okresie choroby są nieodwracalne, a powstałe przykurcze i zniekształcenia kończyn muszą być usuwane na drodze operacyjnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *