Zespół Sudecka – cz.1

Zespół Sudecka występuje prawie wyłącznie u dorosłych i obejmuje odsiebne części kończyn. Choć etiopatogeneza choroby nie jest jednoznacznie określona, a rozwój zmian patologicznych tłumaczą teorie naczynioruchowa, hormonalna i mechaniczna, to wiadomo, że w następstwie urazów (mechanicznych i cieplnych), w przebiegu długotrwałych stanów zapalnych oraz po uszkodzeniach obwodowego układu nerwowego powstają wsteczne zmiany w obrębie wszystkich tkanek kończyn.

Klinicznie wyróżnia się trzy okresy choroby: ostry, dystroficzny i zanikowy.

Okres ostry rozpoczyna się w 2 do 4 tygodni po zadziałaniu czynnika urazowego i cechuje się silnymi, samoistnymi, piekącymi bólami oraz czynnym przekrwieniem powodującym obrzęk, fioletowe albo czerwone zabarwienie skóry i wzrost jej ciepłoty. Paznokcie i włosy rosną nadmiernie szybko, mięśnie wykazują pierwsze objawy zaników, a stawy ograniczenia zakresu ruchów. Pomiędzy 3 a 8 tygodniem trwania choroby pojawiają się pierwsze zmiany radiologiczne w postaci plamkowatego zatarcia budowy beleczkowej kości w obrębie nasad i przynasad położonych obwodowo w stosunku do miejsca zadziałania urazy. W razie niepodjęcia lub nieumiejętnego prowadzenia leczenia pomiędzy 6 tygodniem a 4 miesiącem po urazie rozwija się drugi okres choroby.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *