Zespół mięśnia nadgrzebieniowego

Zespół mięśnia nadgrzebieniowego (syndroma musculi supraspinati) określany także jako uszkodzenie pierścienia rotatorów barku, jest w większości przypadków następstwem, stałego styku wspólnego przyczepu ścięgnistego mm.: nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego, podłopatkowego i obłego mniejszego z krawędzią wyrostka barkowego i więzadłem kruczo-barkowym, w chwili odwodzenia w stawie ramiennym obróconej do wewnątrz kończyny.

Stałe drażnienie pierścienia rotatorów powoduje hialinowe zwyrodnienie włókien ścięgnistych, ich pękanie oraz odkładanie się w nich złogów wapniowych.

Badanie klinicznie ujawnia dolegliwości bólowe podczas odwodzenia i obracania ramienia oraz zaburzenia stabilności stawu ramiennego w czasie czynnego odwodzenia ramienia przez część barkową mięśnia naramiennego. Dodatkowo uszkodzeniu i zmianom zapalnym ulega kaletka maziowa podbarkowa (bursa subacromialis), ulegając czasami

zwapnieniu (bursitis calcarea), a w krańcowo zaawansowanych zmianach także kostne powierzchnie guzka większego kości ramiennej i wyrostka barkowego.

Badanie radiologiczne wykazuje zagęszczenie struktury kostnej guzka większego, pogłębienie rowka pomiędzy szyjką anatomiczną a powierzchnią stawową głowy kości ramiennej i zwężenie przestrzeni pomiędzy głową a wyrostkiem barkowym do wartości poniżej 5 mm; czasami widoczne są nieregularne odczyny kościotwórcze na dolnej i bocznej powierzchni wyrostka barkowego.

Dużą wartość diagnostyczną posiada badanie ultrasonograficzne barku.

Leczenie zespołu mięśnia nadgrzebieniowego polega na krótkotrwałym unieruchomieniu stawu ramienno-łopatkowego w szynie odwodzącej piersiowo-ramiennej i jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Po ustąpieniu ostrych dolegliwości bólowych należy rozpocząć ćwiczenia stawu ramiennego – początkowo w odciążeniu a potem ze stopniowo wzrastającym obciążeniem.

W przypadku braku postępu w leczeniu zachowawczym ciągłość pierścienia rotatorów odtwarza się operacyjnie – usuwając jednocześnie krawędź wyrostka barkowego, będącego przyczyną konfliktu kostno-ścięgnistego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *