Wrodzona stopa końsko-szpotawa – cz.1

Wrodzona stopa końsko-szpotawa – pes equino-varus congenitus, jest drugą pod względem częstości występowania wadą wrodzoną narządu ruchu. Występuje z częstotliwością 2 razy na 1000 urodzeń. Dotyczy dwukrotnie częściej chłopców. Widoczne zaraz po porodzie deformacje stopy sprawiają że wada rozpoznawana jest zaraz po urodzeniu się dziecka.

Charakterystycznymi objawami klinicznymi wrodzonej stopy końsko-szpotawej są: ustawienie stopy w zgięciu podeszwowym (ustawienie końskie), supinacji czyli odwróceniu (ustawienie szpotawe) oraz przy-wiedzenie przodostopia względem stępu. Często współistnieje nadmierne wydrążenie sklepienia podłużnego stopy (końskostóp przedni) oraz rotacja wewnętrzna dalszej nasady goleni.

Postać stopy krótkiej cechuje się znacznym skróceniem oraz poszerzeniem stopy z bardzo trudnymi do korekcji elementami zniekształcenia końsko-szpotawego. W postaci tej spotyka się duży końskostóp przedni i mały guz piętowy. Leczenie bezoperacyjne jest nieskuteczne, a przywrócenie poprawnego kształtu stopy możliwe jest wyłącznie na drodze operacyjnej.

Na zdjęciach rentgenowskich wykonanych w dwóch projekcjach: przednio-tylnej (AP) oraz bocznej (L) wrodzoną stopę końsko-szpotawą charakteryzuje równoległe ustawienie osi długich kości piętowej i skokowej, podczas gdy w stopie prawidłowej osie długie tych kości tworzą ze sobą kąt 30-40° (tzw. kąt Kite’a). Ponadto stwierdza się przywiedzenie przodostopia w projekcji przednio-tylnej, a w projekcji bocznej schod-kowate ustawienie kości śródstopia, świadczące o supinacji przodostopia.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *