Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.5

We wrodzonej dysplazji biodra ważną rolę spełnia szeroko zakrojona akcja profilaktyczna. Wczesne wykrycie wady i rozpoczęcie leczenia pozwala na ustąpienie niedorozwoju stawu biodrowego w 100% przypadków. Odsetek wyleczenia obniża się znacznie u niemowląt po ukończeniu 3 miesiąca życia i następnie maleje z wiekiem. W celach leczniczych w pierwszym miesiącu życia stosuje się pieluszkowanie, a później poduszkę Frejki, uprzęż Pawlika lub rozwórkę Koszli.

U niemowląt 6-12 miesięcznych zwichnięcie stawu biodrowego nastawia się za pomocą wyciągu ponad głowę, zwiększając stopniowo odwodzenie kończyn w stawach biodrowych. W zwichnięciach zastarzałych i w resztkowych podwichnięciach przeprowadza się leczenie operacyjne polegające na otwartej repozycji stawu biodrowego, najczęściej z jednoczasową osteotomią międzykrętarzową kości udowej i osteotomią miednicy w okolicy nad panewkowej.

Najgroźniejszym powikłaniem w leczeniu wrodzonej dysplazji stawu biodrowego jest zaburzenie odżywcze głowy kości udowej (epiphysitis capitis femoris). Obserwuje się je zarówno w leczeniu nieoperacyjnym jak i operacyjnym.Powikłanie to pogarsza, a często niweczy wynik leczenia. Główną rolę w jego patogenezie przypisuje się zaburzeniom w ukrwieniu głowy kości udowej oraz długotrwałemu uciskowi działającemu na głowę kości udowej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *