Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.4

W wyjątkowych przypadkach u niemowląt powyżej 4 miesiąca życia, zwłaszcza w trudnych lub niepewnych diagnostycznie oraz u wszystkich dzieci powyżej 1 roku życia, w celu określenia warunków panujących w stawach biodrowych wykonuje się ich zdjęcia rentgenowskie. Na zdjęciach wykreślamy linię Menard’a-Shenton’a, która przebiega wzdłuż dolnego brzegu szyjki kości udowej i górnego brzegu otworu zasłonionego. W normalnych warunkach tworzy ona łagodny łuk, a w stawie nadwichniętym lub zwichniętym łuk ten jest przerwany. Dokonuje się także pomiaru kąta pochylenia stropu panewki, którego wartość powyżej 30° świadczy o dysplazji panewki.

Położenie jądra kostnienia głowy kości udowej względem panewki wyznacza układ linii Ombredanne’a -Perkins’a.

W normalnych warunkach jądro kostnienia znajduje się w dolno-wewnętrznym kwadrancie. Położenie jądra kostnienia na linii pionowej lub w dolno-bocznym kwadrancie świadczy o lateralizacji czyli oddaleniu nasady od panewki. Przemieszczenie jądra kostnienia w kwadrant górno-zewnętrzny charakterystyczne jest dla nadwichnięcia oraz zwichnięcia stawu biodrowego. W biodrze dysplastycznym ukazywanie się punktu kostnienia głowy kości udowej jest opóźnione (u zdrowych dzieci uwidacznia się około 4 miesiąca życia) i na ogół hipotroficzne, a kleszcze homara (chrząstkozrost łonowo-kuiszowy) szersze. Ponadto stwierdza się zwiększony kąt przodoskręcenia szyjki kości udowej oraz zwiększony kąt szyjkowo-trzonowy.

Na podstawie zdjęć rentgenowskich można rozpoznać zwichnięcie brzeżne luxatio marginalis), nadpanewkowe (luxatio supracołyloidea) oraz wysokie tylne (luxatio iiiaca posterior).

Wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego różnicuje sie ze zwichnięciami patologicznymi, wrodzonym postępującym zanikiem mięśni oraz z wrodzonym biodrem szpotawym.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *