Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.3

Badanie ultrasonograficzne stawu biodrowego wprowadzone po raz pierwszy do diagnostyki dysplazji stawu biodrowego przez austriackiego ortopedę Reinharda Grafa w roku 1979 pozwala w sposób nieinwazyjny stwierdzić lub wykluczyć dysplazję stawu biodrowego u niemowląt już w pierwszych dniach życia. Badanie to można wykonać już u 5 dniowych noworodków. Uwidacznia ono elementy chrzęstne, więzadłowo-torebkowe oraz mięśnie niewidoczne na normalnym zdjęciu radiologicznym. Dlatego też badanie ultrasonograficzne pozwala ocenić chrzęstne i kostne wykształcenie panewki oraz położenie bliższego końca kości udowej. Ponadto umożliwia określić w sposób dynamiczny zwartość stawu. Wprowadzenie diagnostyki ultrasonograficznej wykazało ponadto w około 6% przypadków istnienie tzw. niemych dysplazji – widocznych na ultrasonografiach, ale bez objawów klinicznych.

Kwalifikacja badanego stawu biodrowego do odpowiedniego typu rozwojowego oparta jest o ścisłe kryteria opracowane przez Grafa, które uwzględniają wiek dziecka, morfologiczny opis struktur stawu biodrowego oraz kątową analizę wykształcenia kostnej i chrzęstnej części panewki stawu biodrowego. Graf rozróżnia następujące typy rozwojowe stawu biodrowego:

1. Stawy biodrowe prawidłowe – typ Ia i Ib

2. Stawy biodrowe fizjologicznie niedojrzałe – typ IIa

3. Stawy biodrowe dysplastyczne bez decentracji – typ IIb i IIc

4. Stawy biodrowe dysplastyczne z decentracją- typ D, IIIa, IIIb i IV.

Podczas gdy badanie techniką Grafa polega na ocenie stawu biodrowego w jednej płaszczyźnie, Harcke oparł swoje badanie na wielopłaszczyznowej analizie stawu biodrowego bez oceniania wartości kątowych.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *