Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – cz.1

Wrodzona dysplazja stawu biodrowego – dysplasia coxae congenita, jest najczęstszą wadą wrodzoną narządu ruchu. Występuje wokoło 4% przebadanych noworodków, kilka razy częściej u dziewczynek niż u chłopców i dotyczy na ogół obu stawów biodrowych. Wada dotyczyć może panewki lub bliższego końca kości udowej, najczęściej jednak obu tych elementów stawu biodrowego jednocześnie. Torebka stawowa jest rozluźniona, a obrąbek stawowy wykształcony nieprawidłowo. Panewka stawu biodrowego jest płytka, stroma o pogrubiałym dnie, a kąt szyjkowo-trzonowy oraz kąt przodoskręcenia, zwany także kątem antetorsji są powiększone. Zwartość takiego stawu jest zaburzona i powoduje w pozycji wyprostnej kończyny wysuwanie się głowy kości udowej poza panewkę. Panewka pozbawiona fizjologicznego nacisku staje się coraz bardziej płytka i stroma.

W etiologii wrodzonej dysplazji należy brać pod uwagę:

-czynnik genetyczny, bowiem w około 15% ustalić można tło genetyczne wady;

– czyniki hormonalne, głównie estrogeny i relaksyna zwiotczające torebkę stawową

– czynniki mechaniczne oddziaływujące na płód w czasie ciąży jak mało-wodzie oraz ultrafizjologiczne ułożenie płodu.

W zależności od zwartości stawu i wzajemnego stosunku głowy kości udowej względem panewki wyróżniamy:

a. dysplazję stawu biodrowego (dysplasia coxae congenita)
b. dysplazję stawu biodrowego z nadwichnięciem (dysplasia coxae congenita cum subluxatione)
c. dysplazję stawu biodrowego ze zwichnięciem (dysplasia coxae congenita cum luxatione)

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *