Wiąd rdzenia

Wiąd rdzenia (tabes dorsalis) – wtórne, późne następstwo kiły układu nerwowego która uszkadza rdzeń kręgowy, doprowadzając m.in. do rdzeniowych zaników mięśni. Początkowo objawia się silnymi, strzelającymi bólami promieniującymi do kończyn i zaburzeniami czucia oraz parestezjami (cierpnięcie, pieczenie, mrowienie) dotyczącymi głównie tułowia i kończyn dolnych; chód jest bezładny. W okresie późniejszym obserwuje się upośledzenie czucia głębokiego (zwłaszcza bólu), obniżenie napięcia mięśniowego oraz rozległe zmiany odżywcze. Zniszczenia stawów (arthropathia tabetica), bez względu na ich stopień, są bezbolesne; dotyczą przede wszystkim bioder, kolan i stóp. Zmiany odżywcze w kościach długich prowadzić mogą do bezbolesnych złamań patologicznych.

Sposoby leczenia artropatii wiądowych, wraz z zastrzeżeniami co do możliwości ich stosowania, są podobne jak artropatii w przebiegu jamistości rdzenia.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *