Uszkodzenie pnia nerwu obwodowego

Uszkodzenie pnia nerwu obwodowego (laesio trunci nervi periferici) lub wciągnięcie go w lokalny albo ogólnoustrojowy proces chorobowy, wywołuje kliniczne objawy mononeuropatii zależne przede wszystkim od charakteru uszkodzonego nerwu (czuciowy, ruchowy, mieszany) i typu jego uszkodzenia. Badanie przedmiotowe może określić obszar zaburzeń czucia powierzchniowego i głębokiego, wielkość ograniczenia zakresu ruchów i stopień zmniejszenia się siły mięśniowej. Dokładniejszych danych o stanie przewodnictwa pni nerwowych dostarczają badania elektryczne – oznaczenie odczynu zwyrodnieniowego i elektromio-grafia.

Stłuczenia pni nerwowych powodują czynnościowe, krótkotrwałe, zaburzenia przewodnictwa elektrycznego, określane jako neuropraxis. Jeżeli uraz miażdży pień nerwu obwodowego i przerywa włókno osiowe a nie niszczy ciągłości osłonki mielinowej powstaje axonotmesis – uszkodzenie o przebiegu klinicznym podobnym do neuropraxis. Goi się ono także samoistnie, poprzez degenerację typu Waller’a części obwodowej aksonu i następową jego odśrodkową regenerację. Tempo zmian naprawczych, w sprzyjających warunkach, nie przekracza jednak 1 mm/dobę.

W przypadku gdy zmiażdżony nerw traci również ciągłość ostonki Schwann’a (neurotmesis) nie ma żadnych szans na jego samoistne wygojenie. Uszkodzenie pozostawione bez leczenia operacyjnego zawsze kończy się wytworzeniem nerwiaka i rozwojem, oprócz zaburzeń czynności typowych dla obszaru uszkodzonego nerwu, znacznych miejscowych dolegliwości bólowych i parestezji.

Pojęcia neuropraxis, axonotmesis i neurotmesis wprowadzone zostały przez Seddon’a i stanowią tzw. czynnościowy podział uszkodzeń obwodowego układu nerwowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *