Traumatologia narządów ruchu

Traumatologia narządów ruchu jest integralną częścią ortopedii. Spośród wszystkich uszkodzeń ludzkiego ciała około 80% stanowią obrażenia narządów ruchu. W zachorowalności uszkodzenia urazowe oraz choroby pourazowe zajmują trzecie miejsce i ich odsetek stopniowo wzrasta wraz z rozwojem uprzemysłowienia i technicyzacji życia.

Urazem jest każdy zewnętrzny czynnik fizyczny, który oddziaływując na ciało człowieka przekracza zdolności przystosowawcze tkanek powodując ich uszkodzenie. Układ narządów ruchu nąjczęściej narażony jest na gwałtownie występujące, tzw. ostre urazy mechaniczne, choć niejednokrotnie podlega sumującym się mikrourazom, czyli tzw. urazom przewlekłym. Często wraz z urazem mechanicznym współistnieje uraz cieplny lub chemiczny, pogłębiający siłę pierwotnego urazu, wikłający proces leczenia i pogarszający rokowanie.

Rozległość i skutki pourazowych uszkodzeń ciała zależą zarówno od charakteru i siły działającego czynnika urazowego jak i od odporności i wytrzymałości tkanek. Jeżeli w następstwie zadziałania urazu dochodzi do uszkodzenia jednego z narządów ruchu w kilku miejscach, lub jednoczesnych uszkodzeń kilku narządów ruchu, mówimy o uszkodzeniach wielomiejscowych; jeżeli urazy dotykają prócz narządów ruchu i innych narządów naszego dała, powstałe uszkodzenia noszą nazwę uszkodzeń wielonarządowych.

W przeciwieństwie do obrażeń narządów wewnętrznych izolowane uszkodzenia narządów ruchu odznaczają się małą śmiertelnością jednak zazwyczaj wymagają długotrwałego leczenia i niewłaściwie prowadzone mogą powodować kalectwo.

W zależności od mechanizmu, miejsca przyłożenia i wielkości ich energii urazy określamy jako oddziaływające bezpośrednio bądź pośrednio, tępe albo ostre, proste lub złożone. Powodują one zamknięte lub otwarte uszkodzenia tkanek miękkich i kości.

Uszkodzenia tkanek miękkich obejmować mogą skórę, mięśnie, ścięgna, więzadła, naczynia krwionośne i limfatyczne, pnie nerwowe bądź dowolne narządy wewnętrzne.

Biorąc natomiast pod uwagę rodzaj uszkodzenia wyróżnić można stłuczenia, zmiażdżenia, rozerwania częściowe i całkowite, przecięcia zupełne i niezupełne, nadwichnięcia i zwichnięcia stawów oraz złamania kości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *