Stopa poprzecznie płaska statyczna – cz.1

Stopa poprzecznie płaska statyczna (pes transverso-planus stati-cus) jest morfologiczno-czynnościową niedomogą stopy, dotykającą przede wszystkim dorosłych a powstałą najczęściej w wyniku jej długotrwałego przeciążania. Powoduje ono, nie tylko obniżenie się podłużnego łuku stopy i koślawe ustawienie pięty, ale i przesunięcie nadmiernej części ciężaru ciała na przodostopie. Stale napinane więzadło głębokie poprzeczne śródstopia rozciąga się, co w połączeniu z wcześniejszą niewydolnością mięśni tworzących „strzemię ścięgniste”, doprowadza do poszerzenia wymiaru poprzecznego przodostopia i wyraźnego przywie-dzenia l-szej, a odwiedzenia od osi stopy IV-tej oraz V-tej kości śródstopia. Ponieważ jednocześnie spłaszcza się podłużny łuk stopy to leżące najbardziej powierzchownie na podeszwowej stronie stopy mięśnie krótki zginacz palców i odwodziciel palucha są stale rozciągane i najszybciej tracą swą wydolność, czego następstwem jest czynnościowa przewaga prostowników. Palce, od ll-go do V-go, ulegają początkowo nadwichnięciu a potem grzbietowemu zwichnięciu, przemieszczając się ponad głowy swoich kości śródstopia (palce szponiaste – digiti falculati). Zwichnięte tracą kontakt z podłożem i nie przypierając stopy do podłoża podczas jej odbicia, nie odciążają głów kości śródstopia. Nadto wchodzą w konflikt z obuwiem (stopy wrażliwe). Grzbietowe zwichnięcie palców jest przyczyną czynnościowego skrócenia ścięgien zginaczy palców i powstania przykurczów zgięciowych stawów międzypaliczkowych – na szponiaste zniekształcenie palców nakłada się zniekształcenie młoteczkowate (digiti malleiformes).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *