Rozerwanie

Rozerwanie – ruptura, laceratio, jest:

1) rodzajem uszkodzenia jednostki mięśniowo-ścięgnistej, będącym wynikiem jednorazowego obciążenia przekraczającego jej wytrzymałość mechaniczną (uszkodzenie ostre), bądź wielokrotnego i długotrwałego jej przeciążania (uszkodzenie przewlekłe);uszkodzenia ostre powstają zazwyczaj na granicy mięśniowo-ścięgnistej; uszkodzenia przewlekłe częściej w obrębie ścięgien;

2) uszkodzeniem więzadeł okołostawowych i torebki stawowej w następstwie skręcenia (distorsio), czyli ruchu którego zakres jest większy od fizjologicznego w danym stawie; zależnie od siły urazu powstają 3 stopnie uszkodzenia aparatu więzadłowo-torebkowego (de Palma): I° – nadmierne rozciągnięcie włókien łącznotkankowych bez uszkodzenia ich struktury, II° – przerwanie ciągłości części włókien tworzących daną strukturę anatomiczną III° – całkowite przerwanie ciągłości aparatu więzadłowo-torebkowego z niestabilnością stawu. Uszkodzeniu torebki stawowej zazwyczaj towarzyszy wylew krwawy do stawu, czyli krwiak śródstawowy (haemarthros) a częstokroć uszkodzenie elementów wewnątrzstawowych, np. łąkotek stawu kolanowego.

Dominującymi objawami klinicznymi w okresie ostrym rozerwania są: ból, obrzęk, zasinienie i szybko narastające upośledzenie czynności. Ból często utrudnia dokładne rozpoznanie uszkodzeń dlatego badanie kliniczne należy przeprowadzać w znieczuleniu miejscowym lub przewodowym. W procesie rozpoznawania pomocne są badania radiologiczne w pozycjach wymuszonych (zdjęcia stresowe), badania z podaniem kontrastu do wnętrza stawu (artrografie) a także badanie ultrasonograficzne i wziernikowanie stawu (artroskopia).

Sposób leczenia rozerwań zależy bezpośrednio od stopnia zniszczenia uszkodzonych struktur ścięgnisto-mięśniowych i więzadłowo-torebko-wych: uszkodzenia I°. wymagają jedynie krótkotrwałego (do 10 dni) odciążenia ze względnym unieruchomieniem kończyny w opasce elastycznej oraz farmakologicznego znoszenia bólu i obrzęku uszkodzonych tkanek; uszkodzenia II°. wymagają bezwzględnego unieruchomienia w podłużnikach lub pełnych opatrunkach gipsowych przez okres do 3 tygodni wraz z leczeniem wspomagającym jak uprzednio; uszkodzenia III0, kwalifikują się do leczenia operacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *