Reumatoidalne zapalenie stawów – cz.1

Reumatoidalne zapalenie stawów (polyarthritis rheumatoidea) jest chorobą przewlekłą całego ustroju występującą w wieku 25-50 lat, czterokrotnie częściej u kobiet. Należy do układowych chorób tkanki łącznej, w których dominuje niszczenie zajętego stawu, zaś serologicznym objawem jest obecność czynnika reumatoidalnego. Etiologia choroby jest nieznana, a występujące w niej procesy chorobowe są wynikiem autoimmunizacji.

Zmiany patomorfologiczne w reumatoidalnym zapaleniu stawów dotyczą przede wszystkim stawów i tkanek okołostawowych. Największe zmiany występują w błonie maziowej, której nieprawidłowy rozrost i zaburzenie czynności wydzielniczej powodują zmiany w płynie stawowym Pokrywająca zaś powierzchnie stawowe łącznotkankowa łuszczka dopełnia zniszczenie stawu.

Obraz kliniczny choroby charakteryzuje się przewlekłym, symetrycznym zapaleniem stawów. Najczęściej proces chorobowy umiejscawia się w stawach nadgarstkowych, śródręczno-palcowych i bliższych stawach międzypaliczkowych. Prowadzi do typowego łokciowego odchylenia rąk z jednoczesnymi przykurczami zgięciowymi palców.

W dalszym rozwoju choroby powstają zmiany w stawach stóp z koślawym ustawieniem palucha, kolanowych z wytworzeniem torbieli dołu podkolanowego nazywanej torbielą Bakera, stawach biodrowych z charakterystycznym wpukleniem panewki (protrusio) do wnętrza miednicy małej (choroba Otto-Chrobak’a). Typowymi objawami są sztywność poranna, obrzęk, ból, ograniczenie ruchomości aż do zesztywnienia stawów.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *