Rehabilitacja

Rehabilitacja na drodze usprawniania leczniczego zmierza do jak najszybszego przywrócenia sprawności fizycznej, psychicznej i zawodowej. Zasadniczym jej celem jest przywrócenie utraconych sprawności lub wytworzenie mechanizmów kompensacyjnych aby umożliwić osiągnięcie niezależności i aktywnego udziału w życiu codziennym.

Realizację powyższych celów osiąga rehabilitacja dzięki integracji pionów medycznego, społecznego i zawodowego. Takie działanie kompleksowe wymaga współpracy całego zespołu rehabilitacyjnego składającego się oprócz służb medycznych z przedstawicieli specjalności paramedycznych jak psychologa, socjologa, nauczycieli zawodu, służb socjalnych, konstruktorowi budowniczych.

Głównym zadaniem wszystkich jest zwrócenie społeczeństwu człowieka i zapewnienie mu akceptacji przez środowisko.

Rehabilitacja stanowi nierozerwalną całość leczenia ortopedycznego. Rozpoczyna się równocześnie i prowadzi przez cały okres leczenia podstawowego. Praktycznie pacjent przyjęty do Kliniki jest usprawniany przed planowanym zabiegiem ortopedycznym po to, aby znieść przykurcz w stawie, polepszyć wydolność fizyczną zwłaszcza pojemność oddechową przygotować do chodzenia o kulach.

Choremu w opatrunku gipsowym zaleca się napinanie mięśni objętych unieruchomieniem, poruszanie palcami, unoszenie kończyny oraz ćwiczenia zdrowych części ciała. Częsta zmiana pozycji chorego ma również zapobiegać odleżynom. Rozpoczęcie nauki chodzenia zwykle poprzedza pionizacja, która polega na stopniowej zmianie położenia ciała z pozycji leżącej na siedzącą a dalej na stojącą.

Podstawowymi środkami dla osiągnięcia celów w rehabilitacji są ćwiczenia ruchowe i psychoterapia. Brak akceptacji chorego, niezrozumienie lub niechęć do wytyczonych zadań niweczy wynik leczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *