Powikłania złamań – cz.1

Powikłania złamań można ogólnie podzielić na pierwotne albo natychmiastowe oraz wtórne; te zaś z kolei na wczesne i późne.

Powikłania pierwotne powstają w czasie działania urazu i dotyczą jednoczasowych uszkodzeń skóry, mięśni, naczyń i nerwów przez sam czynnik urazowy, lub przez przemieszczające się odłamy kostne. Ich wystąpienie w obrębie czaszki, kręgosłupa, klatki piersiowej albo jamy brzusznej stwarza często zagrożenie dla życia chorego; jest też całkowicie niezależne od woli i działania poszkodowanego czy osób udzielających mu pomocy.

Powikłania wtórne wczesne związane są na ogół z nieprawidłowym udzielaniem pierwszej pomocy na miejscu wypadku, wadliwym unieruchomieniem transportowym, nieumiejętnością walki z bólem i zakażeniem oraz błędami popełnionymi w rozpoznawaniu i na pierwszych etapach leczenia.

Jednymi z najcięższych wtórnych wczesnych powikłań złamań są ostre zespoły ciasnoty przedziałów powięziowych, spowodowane wzrostem ciśnienia tkankowego w danym przedziale. Wzrasta ono zarówno w następstwie ostrego niedokrwienia tętniczego (rozerwanie lub uciśnięcie naczynia przez odłamy kości, zamknięcie przepływu w następstwie zatoru lub odruchowego kurczu tętnicy) jak i niedotlenienia na skutek upośledzenia odpływu krwi żylnej. W wyniku dochodzi do zmniejszenia przepływu tkankowego, wzrostu przepuszczalności i zamknięcia naczyń włosowatych, co pogłębia niedokrwienie i uruchamia mechanizm „błędnego koła” Pierwsze zaburzenia czynności tkanki mięśniowej występują po upływie 2-4 godzin niedokrwienia, a po około 12 godzinach dochodzi do nieodwracalnej martwicy mięśni poprzecznie prążkowanych. Nerwy podobnie jak mięśnie żywo reagują na niedotlenienie, tracąc zdolność przewodnictwa po ok. 30 minutach i ulegając martwicy przed upływem doby.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *