Postawa wadliwa – cz.1

Definicja postawy wadliwej (statura vitiosa) tworzona jest jako zaprzeczenie logiczne określenia postawy prawidłowej – wadą postawy jest każda zmiana w ukształtowaniu przestrzennym ciała różniąca je od postawy uznanej za prawidłową dla danej rasy, płci, wieku i typu konstytucjonalnego, będąca następstwem wad wrodzonych lub rozwojowych bądź chorób.

Oceny rodzaju postawy dokonuje się na podstawie oglądania pacjenta w płaszczyźnie strzałkowej i czołowej; o zaburzeniach w płaszczyźnie poprzecznej wnioskuje się pośrednio. Badanie wymaga ustawienia rozebranego do naga pacjenta na twardym, równym podłożu. Ciężar ciała w miarę możności, powinien rozkładać się równomiernie na obie kończyny w obrębie stóp – równomiernie pomiędzy przodo- i tyłostopiem; pięty mają być złączone a palce rozchylone o kąt ok. 30 stopni. Głowa powinna być ustawiona poziomo, a kończyny górne zwisać swobodnie wzdłuż ciała.

W płaszczyźnie czołowej, podczas oglądania pacjenta od tyłu, linia pionu powinna pokrywać się z linią łączącą guzowatość potyliczną zewnętrzną z wyrostkami kolczystymi kręgów, szparą pośladkową i padać na podłoże w miejscu styku obu pięt. Wyrostki sutkowate kości skroniowych, wyrostki barkowe łopatek, dolne kąty łopatek, łuki żebrowe, krawędzie talerzy biodrowych, kolce biodrowe tylne górne, szczyty krętarzy większych, linie dołów podkolanowych i kostki boczne powinny być połączone odcinkami prostopadłymi do linii pionu i symetrycznie dzielonymi przez oś ciała; trójkąty tułowiowo-ramienne (wcięcia talii) powinny być symetryczne.

Przez analogię, podczas oglądania od przodu, w ten sam sposób w stosunku do linii łączącej środek bródki, wcięcie jarzmowe mostka, wyrostek haczykowaty, pępek i środek spojenia łonowego powinny zachowywać się odcinki łączące wyrostki barkowe, łuki żebrowe, kolce biodrowe przednie górne i podstawy rzepek.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *