Postawa ciała

Postawa ciała – (statura), to swobodny układ ciała w pozycji stojącej wyprostowanej, będący znamienną jednostkową cechą człowieka. Jest ona uwarunkowana przede wszystkim stanem rozwoju i czynności układu kostno-mięśniowego. W warunkach prawidłowych postawa ciała charakteryzuje się:

a) minimalnym nakładem energetycznym ustroju niezbędnym dla jej utrzymania, przy zachowanym największym zasięgu kończyn, oraz

b) stałą gotowością przejścia od postawy swobodnej (nawykowej) do postawy bacznej – czynnie poprawionej na polecenie.

Jest ona zatem jednym ze wskaźników prawidłowego rozwoju oraz statycznej i dynamicznej sprawności ustroju człowieka.

Utrzymanie pozycji pionowej jest wynikiem zrównoważonej pracy mięśni antygrawitacyjnych: prostowników grzbietu, bioder i kolan; odbywa się na drodze odruchowej, bez udziału naszej świadomości. Równowaga w pozycji stojącej jest zachowana, gdy środek ciężkości ciała wyznaczony przez punkt przecięcia się trzech płaszczyzn: strzałkowej środkowej, czołowej głównej i poprzecznej dzielących ciało człowieka na równe części znajduje się ponad czworobokiem podparcia. Punkt ten u dorosłych mężczyzn leży ok. 2 cm do przodu od trzonu II kręgu krzyżowego, a u kobiet i dzieci w związku z innym stosunkiem długości tułowia do długości kończyn – nieco powyżej pępka.

Postawa człowieka ulega stałym zmianom w ciągu trwania życia -związanym ze wzrastaniem i dojrzewaniem oraz starzeniem się organizmu (zmiany kształtu i proporcji ciała, powstawanie krzywizn kręgosłupa i kształtowanie się osi kończyn); zależy także od czynników warunkowanych genetycznie (płeć, rasa, typ konstytucjonalny), warunków środowiskowych (rodzaj odżywienia, warunki mieszkaniowe, rodzaj oraz czas pracy i wypoczynku), kondycji psychicznej a także ogólnego stanu zdrowia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *