Porażenie mózgowe dziecięce (choroba Little’a) – cz.2

Odchylenia mogą dotyczyć jednej kończyny (monoparesis), obu kończyn jednoimiennych (hemiparesis), parzyście kończyn górnych lub dolnych (paraparesis) albo trzech czy czterech kończyn jednocześnie (triparesis, tetraparesis). Niedowłady kurczowe dotyczą przede wszystkim mięśni zginaczy, przywodzicieli i obracających kończyny do wewnątrz. W wyniku zachwiania równowagi mięśniowej dochodzi do ustawienia kończyny górnej w stawie ramiennym w niewielkim przywiedzeniu, zgięciu i obrocie do wewnątrz; łokieć, ręka i palce II-V są zgięte, kciuk przeciwstawiony. Kończyna dolna ustawia się w zgięciu, przywiedzeniu i obrocie do wewnątrz w stawie biodrowym, zgięciu w stawie kolanowym i skokowym: tyłostopie może być nawrócone bądź odwrócone.

Chorzy z mózgowym porażeniem dziecięcym, 9 ile tylko potrafią samodzielnie stać i chodzić, przyjmują pozycję pochyloną do przodu, a podczas chodzenia krzyżują uda, zginają kolana i stąpają na palcach.

Plan leczenia następstw mózgowego porażenia dziecięcego musi być indywidualizowany; uwzględniać osobowość i rozwój umysłowy dziecka, jego zdolność do nawiązywania kontaktu z otoczeniem, stopień sprawności fizycznej i wielkość zaburzeń równowagi. Powinien obejmować przede wszystkim leczenie usprawniające i odpowiednie zaopatrzenie ortopedyczne, a w razie potrzeby leczenie operacyjne.

We wstępnym przewidywaniu wyników postępowania leczniczego należy przyjąć że dziecko, które zaczęło samodzielnie siadać przed 2 rokiem życia, będzie samodzielnie chodzić. Możliwość ta obniża się o połowę, gdy dziecko samodzielnie siadało dopiero w wieku do 4 lat i staje się mało prawdopodobna po rozpoczęciu siadania po 4 roku życia. Jeżeli dziecko nie nauczy się samodzielnie siadać do 8 roku życia na pewno nie będzie też samodzielnie chodzić.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *