Nieswoiste zapalenie kości

Nieswoiste zapalenie kości jest bakteryjną chorobą tkanki kostnej wywołaną najczęściej przez gronkowce, paciorkowce, pałeczkę jelitową pałeczkę ropy błękitnej, dwoinkę zapalenia płuc, pałeczkę duru brzusznego. Rozprzestrzenia się prawie wyłącznie drogą krwionośną. Rozwój procesu zapalnego w tkance kostnej zależy od sił obronnych i odpornościowych organizmu i zjadliwości szczepów bakteryjnych, a także od wieku chorego i lokalizacji zmian kostnych. Zakażenie stymuluje ustrój do wytwarzania endogennych mediatorów. W reakcji ostrej fazy powstają odczyny immunologiczne, hematologiczne i metaboliczne. Zwiększa się zawartość amin katecholowych, histaminy i kinin. Cytokiny, białka, fosfolipidy i polipeptydy pobudzają zdolności obronne przeciw bakteriom, czynność szpiku i procesy gojenia. Ze względu na niedojrzałość immunologiczną ustrój niemowlęcia, zwłaszcza noworodka ma ograniczone możliwości obronne, co stanowi wciąż główną przyczynę ich umieralności.

Bakteryjny proces zapalny powoduje odczyny ogólne łącznie ze wstrząsem septycznym i miejscowe. W odczynach miejscowych wyróżnia się dwa okresy: kataboliczny i reparacyjny. W okresie katabolicznym pod wpływem enzymów proteolitycznych następuje rozpad tkanek, uwalnianie histaminy i serotoniny. Występuje kwasica miejscowa i przekrwienie bierne. W dalszej kolejności powstaje wysięk i przekrwienie czynne, dochodzi do zablokowania przestrzeni tkankowych i naczyń chłonnych, wzrostu miejscowego ciśnienia osmotycznego oraz miejscowego zastoju krążenia z niedotlenieniem i martwicą tkanek. W okresie reparacyjnym następuje zlokalizowanie procesu zapalnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *