Mięsień szkieletowy – cz.2

Pracę dynamiczną charakteryzuje naprzemienny skurcz i rozkurcz mięśnia. W czasie skurczu dochodzi do zamknięcia dopływu krwi tętniczej i wyparcia krwi żylnej. W czasie rozkurczu napływa do mięśnia ponownie krew. Wzmaga to wydolność mięśnia i opóźnia jego zmęczenie. Nadmierne rozciągnięcie mięśnia utrudnia jego obkurczanie. Brak siły antagonistycznej uniemożliwia rozciąganie się mięśnia. Trwa on wtedy w skurczu, jest niedożywiony i może ulec degeneracji. Zapobiec temu stanowi należy przez rozciąganie tak obkurczonego mięśnia na drodze gimnastyki leczniczej.

Mięsień w maksymalnym rozciągnięciu sugeruje niedowład. Powrót jego funkcji może nastąpić przez zaszynowanie w ustawieniu przyczepów w odpowiedniej odległości umożliwiającej odzyskanie właściwego napięcia. W zaniku z bezczynności włókna mięśniowe stają się cieńsze i słabsze, lecz brak jest cech degeneracji. W pierwszej kolejności zanikają mięśnie, które w swym rozwoju filogenetycznym przystosowały się najpóźniej do pełnienia czynności (m.naramienny i m.obszerny przyśrodkowy). W długotrwałym wyłączeniu mięśnia z pracy jego włókna mięśniowe zastępuje tkanka łączna włóknista, która ograniczając kurczliwość i rozciągliwość pozostałych zdrowych włókien mięśniowych prowadzi do przykurczu miostatycznego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *