Mięsień szkieletowy – cz.1

Mięsień szkieletowy składa się z włókien mięśniowych tworzących wiązki przechodzące we włókna ścięgnowe, które przyczepiają się do kości. Szereg wiązek włókien mięśniowych unerwionych przez jedną komórkę nerwową stanowi jednostkę ruchową. Włókna mięśniowe posiadają zdolność obkurczania się zgodnie z prawem biologicznym „wszystko albo nic” – nie posiadają więc zdolności dawkowania skurczu. Proporcjonalnie do wielkości przekroju poprzecznego mięśnia wzrasta jego siła działania. Mięśnie o długim brzuścu lub długich włóknach mają dużą amplitudę skurczu. Działanie fizjologiczne mięśni szkieletowych polega na wykonywaniu ruchów w stawach – praca dynamiczna, lub na stabilizacji stawów – praca statyczna. Mięsień posiada zdolność dawkowania swej siły, ponieważ jego jednostka ruchowa nie pracuje synchronicznie. Pobudzenie wszystkich włókien mięśniowych powoduje maksymalny skurcz mięśnia. Skurcz izometryczny charakteryzuje pracę statyczną, w czasie której wzrasta napięcie mięśnia a punkty jego przyczepów pozostają w niezmienionej odległości. Czynność izometryczna poprzedza zwykle czynność dynamiczną, podczas której zwiększonemu napięciu mięśnia towarzyszy jego skrócenie.

Każdy mięsień w spoczynku posiada właściwe sobie napięcie (tonus). Jest ono równocześnie położeniem wyjściowym, które w odniesieniu do stawów jest zawsze niewielkim zgięciem, a nigdy ustawieniem krańcowym stawu w wyproście lub zgięciu. Mięsień nie tylko spełnia czynność motoryczną, ale posiada także zdolność magazynowania w sarkoplaźmie energii potrzebnej do wykonywania pracy.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *