Leczenie uszkodzeń kręgosłupa – cz.3

Złamania kręgosłupa w odcinku piersiowo-lędźwiowym leczy się zależnie od rodzaju uszkodzenia. Złamania najczęstsze, kompresyjne z mechanizmu urazowego zgięciowego, wymagają odkształcenia zgniecionego trzonu za pomocą odwrócenia mechanizmu złamania, czyli wygięcia kręgosłupa do tyłu. Stosuje się sposób zawieszenia chorego pomiędzy dwoma stołami i twarzą skierowaną do stołu według Bohlera lub sposobem Daviesa, kończyny dolne chorego, ułożonego na brzuchu, podciąga się ku górze.W obu metodach stosuje się uprzednio lokalne znieczulenie złamanych kręgów, a odkształcenie zgniecenia dokonuje się maksymalną lordozą kręgosłupa. W tej pozycji zakłada się po nastawieniu gorset gipsowy na okres od 3 do 5 miesięcy. Po zdjęciu gipsu chory musi jeszcze przez okres co najmniej 1/2 roku nosić gorset ortopedyczny reklinujacy typu Jewetta.

Złamania niestabilne, złamania z powikłaniami neurologicznymi, złamania z nadwichnięciem kręgów wymagają leczenia operacyjnego, polegającego na ustabilizowaniu kręgów za pomocą łączników metalowych, odbarczeniu rdzenia i uciśniętych korzeni nerwowych oraz usztywnieniu uszkodzonego odcinka kręgosłupa za pomocą przeszczepów kostnych.

W przypadkach porażeń nadzieja powrotu czynności zależy od stopnia uszkodzenia rdzenia. Po stłuczeniu rdzenia cofanie się porażeń trwać może kilka miesięcy, po częściowym uszkodzeniu do 2 lat.

Niedostateczne nastawienie złamania czy nadwichnięcia kręgu jest przyczyną wczesnych zmian zwyrodnieniowych i dolegliwości bólowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *