Krzywizny kręgosłupa

Kręgosłup piersiowy i lędźwiowy charakteryzują krzywizny: w części piersiowej wygięcie ku tyłowi (kyphosis) i lędźwiowej ku przodowi (lordosis). Na skórze tułowia oznacza się dermografem punkty orientacyjne: wyrostki barkowe, kolce biodrowe górne przednie i tylne, kąty łopatek, grzebienie talerzy biodrowych i wyrostki kolczyste. Wykreśla się linię pionu, która normalnie pokrywa się z linią wyrostków kolczystych i pada w szparę międzypośladkową. Zwraca się uwagę na ustawienie barków, zachowanie się trójkątów talii oraz symetrię Watki piersiowej.

Dotykiem wykrywa się nadmierne wystawanie lub brak wyrostków kolczystych. Ból w obrębie kręgosłupa może być samoistny albo ujawnia się przy dotyku i opukiwaniu wyrostków kolczystych, w czasie próby szczytowej, a także wykonywania ruchów.

Zginanie i prostowanie kręgosłupa u dorosłych mierzy się sposobem Schobera. Dla oceny ruchomości kręgosłupa piersiowego, jednym punktem orientacyjnym jest wyrostek kolczysty C7, a drugim punkt odległy obwodowo 30 cm, natomiast w kręgosłupie lędźwiowym jeden punkt orientacyjny to S,, a drugi 10 cm powyżej. W maksymalnym zgięciu kręgosłupa, przy wyprostowanych kolanach, odległość między punktami orientacyjnymi zwiększa się w części piersiowej o 8 cm, zaś w lędźwiowej o 5 cm. Zakres pochylenia tułowia do przodu można określić też odległością w centymetrach opuszek palców rąk od podłoża lub przez podanie najniższego miejsca na goleniach, do którego badany sięga swymi palcami.

Separator image Posted in Badanie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *