Historia ortopedii

Ortopedia jest jedną z młodszych specjalności lekarskich, chociaż niektóre jej zagadnienia znane są już od czasów Hipokratesa. Nazwę swą zawdzięcza francuskiemu chirurgowi Nicolas’owi Andry, który w 1741 r. w ty­tule swego dzieła traktującego o zapobieganiu i poprawianiu zniekształceń ciała u dzieci, użył terminu ortopedia i umieścił obok wygięte drzewko, symbolizujące jej działalność (ryc.1). Dotąd nie jest ostatecznie rozstrzygnięte czy nazwa ta powstała ze złączenia greckich słów orthios-prosty i pais- dziecko, czy też wywodzi się od słów paideia-wychowanie, bądź paideo- wychowuję.

Początki ortopedii polskiej sięgają XVI wieku i wiążą się z nazwiskiem Józefa Strusia z Poznania (1510-1565), tłumacza dzieł Galena o złamaniach i stawach. Duży wkład w jej rozwój wnieśli wybitni lekarze chirurdzy w XVIII i XIX wieku. Za niekwestionowanego ojca polskiej ortopedii przyjmuje się Ireneusza Wierzejewskiego (1887-1930), profesora pierwszej Kliniki Ortopedycznej powołanej w 1923 r. w Poznaniu. Postępy ortopedii polskiej łączą się nierozerwalnie z nazwiskiem Adama Grucy (1893-1983), twórcy szkoły ortopedycznej lwowsko-warszawskiej i Wiktora Degi (1896-1995), kontynuatora szkoły ortopedycznej poznańskiej, twórcy rehabilitacji polskiej, któremu za zasługi dla ortopedii i rehabilitacji Akademia Medyczna w Łodzi w 1977 r. nadała honorowy stopień naukowy „doctor honoris causa”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *