Choroby mięśni

Choroby mięśni, będące w istocie domeną neuromiologii, w praktyce klinicznej skupiają na sobie również uwagę ortopedów.

Termin „choroby mięśni” lub „choroby nerwowo-mięśniowe” obejmuje te zespoły chorobowe, w których występuje uszkodzenie jednego z ogniw jednostki ruchowej. Przyczyny uszkodzenia w większości nie są jeszcze znane, choć istnieją trzy główne teorie patogenetyczne: naczyniowa, neuronalna i metaboliczna. Wspólnymi cechami łączącymi grupę chorób mięśni są: a) obraz kliniczny z objawami zaników mięśni, ich osłabienia i nadmiernej wiotkości; b) swoistość metod badawczych i diagnostycznych niezbędnych dla postawienia rozpoznania (elektromiografia, badania enzymatyczne i histopatologiczne); c) zjawisko dotknięcia procesem chorobowym całej jednostki ruchowej bądź tylko jej mięśniowej części.

Ze względu na brak dokładnych danych o etiologii i patogenezie większości chorób mięśni można wytyczyć jedynie schematyczne linie podziału między nimi, wyodrębniając 4 podstawowe grupy: I – pierwotne i wtórne zaniki rdzeniowe mięśni (np. zapalenie rogów przednich rdzenia, jamistość i wiąd rdzenia, cukrzyca); II – uszkodzenia neuronu obwodowego naśladujące miopatie (np. choroba Charcot-Marie-Tooth, mononeuropatie pourazowe); III – choroby połączenia nerwowo-mięśniowego (np. miastenia); IV – miopatie właściwe (np. choroba Duchenne’a).

Choroby grup „I”, „II” i „III” powodują uszkodzenia określane jako neurogenny zanik mięśni. Choroby z grupy „IV” noszą nazwę „pierwotnie mięśniowych”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *