Choroba Perthesa – cz.2

Bardzo wartościowym badaniem pomocniczym w diagnostyce choroby Perthes’a jest magnetyczny rezonans jądrowy oraz scyntygrafia kostna, która w okresie niemym radiologicznie pozwala wykryć obszar niedokrwienia w obrębie nasady i przynasady kości udowej przez uwidocznienie miejsc upośledzonego wychwytu znacznika promieniotwórczego.

Z badań nieinwazyjnych na uwagę zasługuje badanie ultrasonograficzne (Usg), szczególnie przydatne we wczesnym okresie choroby. Umożliwia °no stwierdzenie obecności wysięku w stawie biodrowym, ocenę konturu chrzęstnej nasady kości udowej, a także zmian toczących się w okolicy przynasad. Z badań nad etiopatogenezą choroby Perthes’a wynika, że w około 12% przypadków wysiękowego, łagodnego zapalenia stawu biodrowego (coxitis fugax) rozwija się choroba Perthes’a.

Proces chorobowy trwający przeciętnie 2-3 lata, w zależności od stopnia rozwoju zmian martwiczych podzielić można na 4 okresy wg Reinberg’a.

Okres I – zmian początkowych, trwający 2-3 miesiące, charakteryzuje się na zdjęciach radiologicznych poszerzeniem szczeliny stawowej w wyniku istniejącego wysięku oraz pogrubienia chrząstki stawowej, lekkim spłaszczeniem nasady kości udowej i poszerzeniem szyjki kości udowej.

Okres II – martwicy, utrzymuje się od 4 do 12 miesięcy. W obrazie radiologicznym dominują jednolite, wzmożone wysycenie punktu kostnienia bliższej nasady kości udowej.

Okres III – fragmentacji, wynosi od 6 miesięcy do kilku lat i wyróżnia się wrastaniem nowych naczyń (rewaskularyzacja) i odbudową nasady kości udowej.

Okres IV – odbudowy, lub zmian utrwalonych rozpoczyna się w momencie uwidocznienia obrysu nasady i kończy się z chwilą uzyskania pełnej przebudowy struktury kostnej z zachowaniem prawidłowego kształtu lub różnego stopnia zniekształceniem głowy kości udowej.

W praktyce bardzo przydatny okazał się podział Catterall’a na 4 grupy. Podział ten, mający również znaczenie prognostyczne, uwzględnia obszar martwicy nasady, zmiany w przynasadzie i chrząstce nasadowej oceniane na radiogramach uzyskanych w pozycji pośredniej kończyn oraz pozycji Lauenstein’a. Zaszeregowanie do jednej z grup możliwe jest w 3 miesiącu choroby, a raz określony typ nie ulega już zmianie.

Chorobę Perthes’a różnicuje się z łagodnym zapaleniem stawu biodrowego, gruźlicą stawu biodrowego i młodzieńczym złuszczeniem głowy kości udowej.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *