Choroba Blounta

Choroba Blounta – tibia vara infantum et iuvenum, piszczel szpotawa dzieci i młodzieży, zalicza się do zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego typu połowiczej dysostozy przynasadowej. Teorię tę potwierdzają zarówno badania histologiczne jak i ocena radiologiczna kośćca.

W wyniku zmian w obrębie kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej dochodzi do powstania szpotawości kolan. Choroba występuje w dwóch postaciach.

Postać dziecięca występuje w wieku 1- 3 lat, na ogół dotyczy obu kończyn, a szpotawej deformacji kolana towarzyszy rotacja wewnętrzna dalszej nasady goleni. W leczeniu tej postaci częstokroć przyjmuje się postawę wyczekującą gdyż nierzadko dochodzi do samoistnego wyprostowania się zagięcia piszczeli. Jednakże w przypadkach zaniedbanych, przy dalece posuniętych zmianach, nawet po leczeniu operacyjnym często spotykamy nawroty zniekształcenia.

Postać młodzieńcza pojawia się u dzieci w wieku 6-13 lat, zwykle dotyczy jednej kończyny. W przeciwieństwie do postaci dziecięcej nigdy nie stwierdza się rotacji wewnętrznej dalszej nasady kości piszczelowej. Po leczeniu operacyjnym uzyskuje się trwałą korekcję.

W obrazie radiologicznym obserwujemy wydłużenie, obniżenie i spłaszczenie kłykcia przyśrodkowego kości piszczelowej. Chrząstka nasadowa strony przyśrodkowej przebiega skośnie ku dołowi, jest zwężona i o nieregularnych obrysach.

Wynik odległy w chorobie Blount’a zależy od czterech czynników: typu schorzenia, stopnia zaawansowania zmian w obrazie radiologicznym, wieku pacjenta oraz wielkości szpotawego wygięcia piszczeli.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *