Badanie kończyn dolnych – cz.1

Kończyny dolne bada się w pozycji leżącej na wznak z miednicą ustawioną „0”, tj. kolce biodrowe przednie górne znajdują się na jednym poziomie, przy zachowanej fizjologicznej lordozie lędźwiowej. Rzepki ułożone są równolegle do podłoża a stopy ustawione pod kątem 90° względem goleni. Najpierw oznacza się punkty orientacyjne: kolce biodrowe przednie górne, krętarze większe, guzy kulszowe, rzepki, nadkłykcie kości udowych i kłykcie kości piszczelowych, kostki boczne i przyśrodkowe.

Przez połączenie kolca biodrowego przedniego górnego z guzem kulszowym powstaje linia Roser-Nelatona. Normalnie na tej linii znajduje się szczyt krętarza większego.

Badaniem dotykiem określa się obecność głowy kości udowej w panewce (miejsce skrzyżowania więzadła pachwinowego z tętnicą udową). Następnie dokonuje się pomiaru kończyn. Długość względną wyznacza odległość między kolcem biodrowym przednim górnym a szczytem kostki przyśrodkowej, natomiast długość bezwzględną między krętarzem większym a szczytem kostki bocznej. Długość bezwzględną uda mierzy się od krętarza większego do brzegu bocznego kłykcia kości udowej, a goleni od brzegu kłykcia kości piszczelowej do szczytu kostki bocznej. Długość stopy to odległość najbardziej wysuniętego odcinka guza piętowego do opuszki palucha.

 

Separator image Posted in Badanie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *